Hayatın batağından, çıkmayan ayaklarım,
Yoruldu şu dünyanın, yolunda koşturmaktan,
Kalkmıyor yorgun düşen dökülen şu kollarım,
Bıkmışım hayat boyu dert yükü taşımaktan!
Bir gamlı hazan günü, ağlayan gözlerimin,
Derdi çok hüzne ağlar, manası yok gülmenin,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta