Hain geceler aldı seni benden.
Karanlık çöktüğünde, sessizlik sardı etrafımı.
O hain geceler, senin yokluğunu her an hatırlatan birer düşman gibi.
Her akşam, o sessiz saatlerde, içimde bir acı yankılanıyor.
Neden geceler bu kadar uzun, bu kadar zalim olmak zorunda?
Hatırlıyor musun, o geceleri? Seninle birlikte geçirdiğimiz, sohbetlerin tatlı meltemiyle dolu saatleri?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta