Yorganın engebelerini andırırdı Hava'nın alnı
Muhakkak beni düşünürdü o zamanlarda
Hafıza diyordu kitap, 'bir bahçedir'
Yorganı kaldırdığımda bir bahçeyle karşılaşırdım, içi
çeşit çeşit meyva ağaçlarıyla dolu.
Onca meyvaya rağmen,
elmayı uzatırdı bana Hava,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta