Hafif Şiiri - Mehmet Baki Öztokmak

Her şey hafif…
Havada uçan balon
Kanat çırpışan martı
Akşamları ıssız sokaklar
Bir de dostun edalı bakışı…

Yalnızlığın doruğunda bir insan
Koştururken hasretinde
Ya da çıldırmak üzereyken bir genç
Hayatın döne durduğu sularda
Bir hıçkırık sedasıyla irkildi
Haykırdı sevdasını yamaçlara
-yankılanmadı ama-

Bir figürde tarif etti doğayı,
Hafif meşrep sevgilerin yorgun kobayı.
Sonra bir yağmur başladı,
Sevdasını bulutlar
Şimşeklerle söyleşti
Hüzünlü bir şeyler konuştular
-kimse duymadı ama-

Ve güneşin batımına yakın
İki gölge belirdi,
Tablolara has,
Körpe yolun yorgunu gibi
Yürüdüler yavaş yavaş
Güneşe yakın, öyle hassas
Kayboldular sonra
-bir şey konuşmadılar ama-

Sonraki gün, bütün ortam, şen şakrak
Bir panayır edasına büründü
Herkes daldı gözlerini kısarak
Işıklar yandı, söndü
Vur babam, seven sevene
-kimse karışmadı, öbürünün demine-