Hadi Çal Yeniden

Ne kadar yabancı kelimelerin,
Ne kadar uzak gözlerin bana.
Ellerin ne zaman bu kadar yabancı oldu tenime?

Ve nasılda kopardın birden yüreğini yüreğimden,
Dokunmadan tanıdığım, solumadan alıştığım,
Belki de duyumsamadan vurulduğum kokundu.
Artık yabancılaştığım,

Bambaşka bir sıfatın tamlaması gibiydik ikimiz;
Uyak sız, beste siz, ayağı aşk olan.

Peki, bu kadar nasıl yabancılaştık? Ne ara doyuma ulaştık?
Neydi yolları ayıran,
Ya da yürekleri karartan neydi?

Bu kadar çok muydu senin bana sevdan?
Ne kadar uzak ve soğuk artık cümlelerin,
Ve yine yapayalnız, bir köşede gizlenmiş gibi sevmelerim.

Bilmiyorum, yollarımız çok mu ayrı,
Sevda mıydı, arzular mı bu türkünün kavuştuğu,
Yoksa hayali bir yakarış mıydı ruhumuzdaki yankı?

Ne olursa olsun, sıcacıktı her anı,
Mızrabı sendin, bu sazın telleri ben,
Dokunmadan en anlamlı nameleri döktüren.

Hadi çal, çal yeniden.