Küskünlüğün kime ey gönül?
Yangın yerinde kalan küle mi?
Açmadan solan güle mi?
ahu zar etmeyen dile mi?
Ne baharlar gördü bu yorgun gözler?
Ne fırtınalara göğüs gerdi?
Hiç incitmedi,hiç ağlamadı.
Şimdi mi yağacak yağmurlar?
Hadi be!
Olmaz,yenilmeyeceksin.
Eğilip bükülmeyeceksin.
Geriye dönüp bakmayacaksın.
Dünü bugünü yargılamadan
Yarına yürüyeceksin.
Küskünlüğün ile yaşamayı öğreneceksin.
Hayata gülüp geçeceksin.
04-06-2012
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta