Gün ağarıyordu yavaş yavaş.
Sabahtı ve kuşlar ötüyordu yeni güne doğru
Ve ağır ağır kar yağıyordu Ankara’ya
Ne böyle bir şey görülmüştü
Ne de duyulmuştu uzun zamandır,
Ve hayat o kadar hızlı geçiyordu ki
Fark etmedi kimsecikler! ...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta