Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
ister şah ol ister padişah aslını unutmadığın sürece varsın Yüreğine sağlık
Gurbet ellerinde garip kalmışım
Senelerdir nar-ı hasret yanmışım
Gelenle gidenle selam salmışım
Taşım toprağımsın güzel konarı´m
Garşı tepesinden esen yellere
Ovacık düzünden yelli bellere
Ortaklardan insem koca göllere
Gülüm yaprağımsın güzel konarı´m
yüregine saglık hocam kalemin daim olsun saygıalrımla yıldırım şimşek
Gurbet ellerinde garip kalmışım
Senelerdir nar-ı hasret yanmışım
Gelenle gidenle selam salmışım
Taşım toprağımsın güzel konarı´m
gurbetten sılaya dönmeniz dilegimle saglık içinde
saygılarımla nejla özkan
Gurbet ellerinde garip kalmışım
Senelerdir nar-ı hasret yanmışım
Gelenle gidenle selam salmışım
Taşım toprağımsın güzel konarı´m
Garşı tepesinden esen yellere
Ovacık düzünden yelli bellere
Ortaklardan insem koca göllere
Gülüm yaprağımsın güzel konarı´m
HARETLİK ÖZLEM İŞLENMİŞ İLMİK İLMİK...YÜREĞİNİZİ KUTLARIM
Derhal bestelenmesi gereken bir şiir olmuş. Kardeşimin başarısını tebrik ediyorum.
Sevgili Kardeşim: Ozan Hayali
Baharın müjdecisi Mart ayının ilk haftasında sayfanızı ziyaret etmek kısmet oluyor. Bütün ömrünüzün bir bahar tazeliği ve zindeliğinde geçmesi dileklerimi sunuyorum.
İlgiyle, severek ve saygı duyarak okuduğum bir şiir olmuş.
Kardeşimin kudretli kalemi hiç susmasın. Hayatta her şey, sizin ve sevdiklerinizin gönlüne göre olsun.
Güzel şiirin : Üçüncü Tam puanı Tekirdağ'dan geliyor.
Tebrik ediyor başarınızın devamını diliyorum.
Sevgi ve saygılarımla.
Dr. İrfan Yılmaz. TEKİRDAĞ.
tebrikler
Harika bir memleket şiiri olmuş. Akıcılığı ile 'oku beni' diyor...
Tebrikler...
ah ah kendi köyümü buldum siirinizde ha afyon konar köyü ha denizli sarilar ben köyümü özledim diye bagirasim geldi yüreginize saglik.
Ey Konarım güzel köyümsün benim
Garip gönlün pür şen olsun senin
Bir karış toprağa girer hayalin
Mezarım taşımsın güzel konarım
Çok ama çok güzel bir memleket şiiri okudum güzel yüreğinizden. akıcılık ve kafiye ölçüsü bir başka güzel.
Ama, ayak dizesinin sonlarında 'konarım' kelimesi yazılış itibariyle konmak fiili çağrıştırıyor. Oysa 'Konarı'm' yazılsa hem şiiri bütünleyecek ve hem de şiirin yazılış gayesi daha okumadan farkedilecektir diye düşünüyorum naçizane.
Bir de, şiire bu kadar aravermeyin üstad, güzel şiirlerinizden bizleri uzak bırakmayın.
Kaleminiz hiç susmasın.
Selamlar.
güzel bir şiir meydana gelmiş tebrilkler selamlarımla
Bu şiir ile ilgili 23 tane yorum bulunmakta