Kimsesiz insanların çığlıklarıyla dolu bu şehir.
Terkedilmiş insanların beddualarıyla bezenmiş.
Küfürlerin sokak sokak yükseldiği tonlarıyla meşhur bu şehir.
Sebepsiz nedensiz haykırışlar...
Kafası güzel kadınlarıyla süslü.
Kız kulesinin tüm manzaraya meydan okuması.
İstanbul'un kirli havası,
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta