Güzel Kadın Şiiri - Elif Akçasarı

Kolay değildi, hiçbir zaman olmadı.
Bu evin içinde günlerce yalnız kalıp, uyumaya çalıştığım her gece delirmenin eşiğinden dönmek,hiç kolay olmadı.
Tahmin ettiğin gibi dağıttım kendimi,parçaladım.
Ve her parçamı yazdığım sayfaların arasına tek tek bıraktım.
Bilirim akıttığım damlalar birer birer kalbine çarpar.
Bunu ben istemedim, içimde onlarca sen var.
Evet onlarca sen,içten içe tüm bedenimi yiyip bitiren.
Rüyamda görmüştüm binip gittiğin ama ne yaptımsa yetişemediğim bi tren..
Sabah uyandığımda çürümüş geceden üzerimde kalan bir koku..
Gel! Ve sana yazdığım satırların her hangi kelimesini Tanrı için bir oku!
Yada hiç değilse bak duvarımda yüzünün çizildiği tablolar.
Onlarsa beni mahveder, bakışının derinliğinde hep bir sonbahar..
Sana dokunmama engel bu ellerimde sanki milyonlarca kelepçe.
Madem gelemiyorsun, bana da ayır gittiğin cennetten bir bahçe.
Her gün farklı bir yalan karış karış gezerken dudaklarımda,
Tanrı ilgilenmez oldu artık adının geçtiği dualarımla..
Usulca saçlarımı okşadığın ellerin şimdi hangi halde?
Bir parçası bende kalmış bak, onlar hala fevkalade..
Sen, hep son parçası kaybolup eksik kalan yapboz.
Sen, ışığı sönmüş gözlerimin kıyısındaki yakamoz..
Hepsi tamamda giderken neden İstanbulu beraberinde aldın?
Ben bıraktığın ütopyada seni bekliyorum güzel kadın, nerede kaldın..?