1971 yılından beridir,
Birgün değişmedi yüzün,
Dönüyorum işte köyüme,
İçimde kaldı hüzün,
Neyini seveyim İstanbul,
Daracık,cadde,sokaklarını mı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




İstanbul ' un sevilecek yönleride çoktur önemli olan bardağın dolu tarafını görebilmektir ...siz de sevmeye çalışın...saygıyla kalın....Mehmet Karlı
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta