Yorganımız gökyüzüydü sonsuzuydu aşk
koşulsuzdu sevmeler vadi boyunda
kanat çırpardı göçmen kuşları
yapraklar sarı dallar çıplaktı
gün kızıl süzdü
güz'dü!
hayat bizi ne çok üzdü sevgili
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta