Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Zamanın insan hayatındaki önemi bu..........ne kadar güzel yansıtmışsınız.......ömrümüz de mevsimlere bölünmüş......sonbaharda gün batımı kızıllığı gibi alev alev yanan ağaçlar geldi aklıma.......hani yapraklar sadece solup, sararıp düşmüyor.....onlarda da göz alıcı alev rengi bir canlılık var, düşdüğü yoları süslüyor sanki.....şiiriniz de sayfayı süslemiş.....kutluyorum tüm içtenliğimle ve tam puanımla.............Saniye Sarsılmaz
yüreğine kalemine sağlık.tebriklerimle selam ve dua .
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta