1950- ve hala yaşıyorum ne tesadüf değil mi?
Yüreğimdeki yangına “Güz Yangını”
Dedi dostlarım
Parlayan hançer, kılıç ve mermi
Güneşi hiç görmedim penceremde
Kumlara teslim çöl gibi,
Ve bereketsiz
Ve kısır
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta