Saçlarından düşen güz yağmurların hüznü var yüreğimde
Bir bitkinlik değilde biriktirmişlik var bende
Topuklarıma kadar sen doluyum
Fakat çölde sussuz gezen bir çocuk gibiyim
Sende dökülen hüzne boğazımın ıslanmasından memnunum
Zira kumlara karışır toz olurum
Ey bendeki aşkı yoktan var eden sevgilim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta