Bir sararmış ki doğa
Beti-benzi atmış
Belli ki kaç mevsim,uykusuz kalmış
Şimdi vakit tamam, uykuya yatacakmış
Dumanlar yükseliyor, bahçelerden
Güz kokulu,yedi iklim dört mevsimden
aşkımız bir gün uçup giderse aramızdan sevgilim
sırt çantalı bir duman gibibir melekle çarpışan kelebeğin kanadından dökülen toz
bir çağlayanda sürüklenen bir dal parçası gibi
istemediğimiz yerlere giderse aşkımız sevgilim yalnızca kanatlarına güven
kendi yarattığımız boşluğun ucunda sıkı sıkı tuttuğumuz bir kapı koludur yaşam
ve aşk, en derin kuyumuza düşen keman yürüdüğümüz yollar daralırken
Devamını Oku
sırt çantalı bir duman gibibir melekle çarpışan kelebeğin kanadından dökülen toz
bir çağlayanda sürüklenen bir dal parçası gibi
istemediğimiz yerlere giderse aşkımız sevgilim yalnızca kanatlarına güven
kendi yarattığımız boşluğun ucunda sıkı sıkı tuttuğumuz bir kapı koludur yaşam
ve aşk, en derin kuyumuza düşen keman yürüdüğümüz yollar daralırken




tebrikler..
Sevgili Mustafa İnanç ;
Şiirin bütününün , bir doğa yürüyüşü sırasında gözlerde canlandırdığı net çizgi ve renkler taşıyan tablo güzelliği bir yana ... Onun için kutluyorum içtenlikle ....., ama ya o son dize ....
'Ben insanları mevsim diye sevdim'
ne bir şey söylemeye dilim , ne bir şey yazmaya elim varmıyor inan ki. sadece bu dizeyi oturup karşısında seyretmek mi lazım bilemedim .
Sevgiler, kutluyorum ...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta