rüzgar üstüme bırak deryası,
yağmur bir yolda gülün ne işi?
ahvali yok, ne faydası garip bedenim,
gör zavallı, kime ne beni.
gel, anlat güz baharı kendini,
fark et, bu ben değilim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Mükemmel bir aforizmik şiir.
Tebriklerimle kaleminizi selamliyor,
Kutluyorum şairim.
Enfes bir lezzet biraktı bellekte...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta