Güz Ağacı Şiiri - Sami Özay

GÜZ AĞACI
Güzde yaprak döken bir ağaçtı yüreğim
Döküldükçe yaprakları çıplak kaldım
Bak işte halime avareyim biçareyim
Hey hat ben aşka bu güzde daldım

Sararan yapraklar tektek düştü toprağa
Umudumun bittiği anda
Derman olur mu bu mevsim bana
Bu güz vuslat çıkar mı acaba bahtımıza

Mendil bağlanıp tutulan dileklere
Duaya niyaza açılan ellere
Şahitlik eder mi ağaçlar
Güzde yârini yitiren gönüllere

Şahit ol bize ey dalsız budaksız ağaç
Mahzun gönüllere göğün ilahi sırrını aç
Etme bizi baharda yeşil yaprağından mahrum
Olur ya yaprağın da felahı bulurum