Sızım sızım dalda rüzgar
Yerde yaprak sapsarı hüzün,
Sisli uçurumlar saklar geceye yollar
Dökülür dipsiz bir kuyuya elin-yüzün,
Bastırırcasına bir dilim ekmekle açlığını
Okşarcasına çıplaklığını güneş ana
evsiz çocukların ölgün ışınlarıyla,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
