Güz. Şiiri - Fehmi Tazegül

Kainattan ben almışım dersimi.
Beni sevmezsin ey güz mevsimi.
Ömrüm geçti duymazlar sesimi.
İnsan doymaz almıyor hevesini.

Geçmiş yıllarım kalmışım naçar.
Benim günlerim çilelerle geçer.
Kim ne yapıyorsa kendine yapar
Yetimler çocuklar ne yer ne içer.

İnsan değil çok şeytan gördüm.
Çok bedel gençliğimde ödedim.
Yoksullara fakirlere yardım ettim.
Feleğim halimi sormadı bir gün.

Fehmi.
Bazen gülsüz şeydalı bülbülüm.
Diktiğim çiçekler büyüdü gülüm.
Saçlarım ağardı tanınmaz yüzüm.
Yüreğe hüzünler doluyor güzün.