Geceyle kavgasında gün, akşamı kızıla boyuyor.
Kızıl ufuktan, kanat sesleri kulaklara düşüyor.
Güvercinler konuyor, sokaktaki tellere.
Güvercinler, ağızlarında bir çığlık;
Güvercinler, yüreğin ortasına bir çakıl taşı,
Güvercinler, sokak lambasına bir aydınlık taşıyor.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta