Güvenmek… Ne kadar basit bir kelime ama benim için hep karmaşık oldu. İnsanlara güvenmeyi denedim; ellerimi uzattım, söz verdim, inandım. Ama çoğu zaman karşılığında boşlukla, yalanla ya da sessizlikle döndü. Ben güvenmeyi sevdim, ama insanlar hep kendi çıkarlarını düşündü.
.
Belki de problem bendeydi; fazla verdim, fazla inandım, fazla umut ettim. Ama bunu yapmadan da edemedim çünkü içimde bir yer hep saf kalmak istedi. Her “sana güveniyorum” dediğimde, karşı tarafı ölçmeye çalışmadım, sadece kalbimi açtım. Ve işte tam o noktada kırıldım.
.
İnsanlar güvenin değerini bilmiyor mu, yoksa bilip de kötüye mi kullanıyorlar? Her iki ihtimal de acı veriyor. Ben öğrenmek istedim, denedim, hata yaptım; ama hâlâ güvenmeye ihtiyacım var. Çünkü güvenmek… insan olmanın bir parçası. Kendi kendime söyledim bunu.
.
Ama artık daha temkinliyim. Ellerimi uzatıyorum ama beklemiyorum karşılığını. Konuşuyorum ama yargılamıyorum hemen. Dinliyorum ama ölçüyorum. Güvenmek, artık benim için risk almak ama sınır koymak demek.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta