Kaç gece hüzünlü bulutlarda yağmur gökyüzü
Aydınlığında kaçkadın, oğlan çocuğu doğurdu
Korkuluk dolu,hayalet elbiseli sabıkalı insanlar
Geceler biter,gün doğar korkular kaybolur
Aldatımışlık,bir damla su kadar dünyada
Adam gibi adam sandığımız elbiseli kuklalar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta