İlk kez kımıldar gibi oldu yaprak...
Güneş herkes kadar ısıttı beni de.
Çay kaşığı şıngırdadı bardağın içinde
Neşeli bir gülüş gibi...
Her şey de gülümsedi.
Ya bırakırsa beni? ! dedim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




uzanan dost ele merhabaa
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta