İnsan insana muhtaçtır da bir o kadar kırar özünü,
Bir yudum gülümsemeyle inandırır sözünü.
Ardından çıkar yüzü, güvenmek için ararsın çözümü.
En sonunda bir şekilde hayat güldürür yüzünü.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta