Yaylanın çimenin de çiçek olur,
Hayat bazen çiçeksiz insanlarla dolar,
Dönüş karamsarlık gibi olsa da,
Ayrılıkta vazgeçilmeyen bir sorunu kovalar...
Kadırga'nın başında gelir oturur kızlar,
Semaya baktığımda gökten iner yıldızlar,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta