Gurbet ve Feryat Şiiri - Sadık Kocabaş

Gurbet ve Feryat

Kendi kendine söylenip durur,
Açmış ellerini de bağrına vurur,
Muhanetin mührü şuramda durur,
Gel gurbetten yana bakma sevdiğim.

Ne söylesem duymaz dizlerin döver,
Günde yetmiş kere de bahtına söver,
Gariban zenginin sofrasını över,
Gel el sözünü kafana takma sevdiğim.

Sıla hasretiyle yandık kavrulduk,
Harman olduk ürüzgarla savrulduk,
Fani dünya düzenini biz mi kurduk,
Gel ömrü beyhude yıkma sevdiğim.

Elde düğün olur bize yas düşer,
Payımıza hep kor, hep ateş düşer,
Kime ne söylesek hep bir taş düşer,
Göz yaşın zehir olur yutma sevdiğim.

Dostun gülüşünde bin sitem saklı,
Gurbetin ekmeği kimlere tatlı,
Gidip de dönmemek sanma ki haklı,
Yolunu yollara ekme sevdiğim.

Gönül bir virane, baykuşlar öter,
Hasretin dumanı serimde tüter,
🖋️𝓚𝓪𝓵𝓮𝓶𝓼𝓲𝔃 𝓢𝓪𝓲𝓻🖋️ halin çok beter,
Beni bir başıma bırakma sevdiğim.