Gurbet kuşları Şiiri - Hüseyin Özçelik

Kim ne bilir kimde ne vardır
Bir garip uçuyor gurbet kuşları
Ellerin vatanı olmuyor vatan
Efkar dan kaçıyor gurbet kuşları

Anasız babasız boyun,lar bükük
Bir yandan yaralı içleri çekik
Gözleri su gibi pınarlar delik
Dertleri açıyor gurbet kuşları

Bazen bakarsın zor dan kalıyor
İç dünyası kâbus dar, dan kalıyor
Dumanlı Dağları bulut sarıyor
Yeller'den kaçıyor gurbet kuşları

Birazcık dinlesen neyi var dolu
Maziye inince düşüyor kolu
Ne zaman sohbette keşisse yolu
Öyle bir biçiyor gurbet kuşları

Bilmeyen bilmez çoktur ya fikri
Onlar bizden iyi tek olan zikri
Gurbet ne demekmiş hele bir gelki
Nelerden geçiyor gurbet kuşları

Yönü vatana dönse sevinç doluyor
Kem sözler duyunca rengi soluyor
Gurbet elinde duygu başka oluyor
Gölgeden şaşıyor gurbet kuşları

Şair Hüseyin im tanık olmuşum
Açık ceza evi sanki sanık olmuşum
Ne sözler duydum çok yorulmuşum
Derdimi deşiyor gurbet kuşları

Avusturya günlüğüm