Gurbet Şiiri - Ehyet Dumlu

1-
Muhacirin gözünde yaşlı bir damla
Kan doldurur halkalanır gözlerde
Ufka dönüp dünüp her baktığında
Eski güzel günler gelir aklına
Solur yaşadığı acı günleri,
Göğsünde tunç olan darlıktır gurbet

Genç kızın kanaviçesi, gelinin duvağında,
Bir eli kına, bir elinde gurbetliğinin resmi
Bir deli kandır yiğidin mızrağında,
Örümcek ağ bağlamış boş kalan otağında
Bülbülü yuvasından edendir gurbet

Boğazın düğümlenir yutkunamazsın
Gözlerin yol çeker ufuklar boyu
Bedenin gurbette, ruhun sılada kalır
Bir ömür yüreğini yakar, kavurur gurbet

2-
Ninemim tesbihinde acı bir nokta
Hüzündür, her daim boynunu büken
Annem de toprak damlara çıkıp
Yolumu gözlermiş her seher vakti
Ufukta görünen gölgeler benim
Sorarmış gelen oğlum mu diye
Annemin gözünü kör ettin gurbet

Mazlumun ahı ki peşime düştü
Anamın duası da terk etti beni
Koynumda silindi yârimin resmi
Muradımı gözümde sen koydun gurbet

İki kırık kanat heybemde durur
Uçarım sanırdım günü gelince
Oysa keklik ölmüş boş penceremde
Sılam harap olmuş, ocağım sönmüş
Kalan bendimi de sen yıktın gurbet

3-
Ben sılamda baş idim, toprak idim, taş idim
Ben babama kardaş idim, yar idim, yoldaş idim
Tandırında ekmek idim, sofrasında aş idim
Tarlasında saban idim, tırmık idim, tar idim
Duvarında hıbar idim, temel idim, sal idim
Vurdun kanadını, yıktın arkımı
Ab-ı hayat pungarımı kuruttun gurbet

Tarla olur, toprak olur nadaslara vurulur
Bahar olur ekilirdim, güzün başak olurdum
Orak olur, tırpan olur, sıra sıra biçilir
Düven olur harmanlarda çekilir
Torba torba buğday olur ambarlara taşırdım
Ahırında gübre olur, mayıs diye dökülür
Tezek olur sobasında yanardım
Alın teri olur, gün doğmadan akardım
Helal kazançtım, çorbasında kaynardım
Haram lokma geçmez idi kursağımdan, kanımdan
Helal aşa beni muhtaç sen ettin gurbet

4-
Düğün olur, toy olur beni soran kimse yok
Kardaşlarım kurban keser ama benim hissem yok
Akranlarım toplanmışlar konaklarda, hanlarda
Bayram varmış, seyran varmış sılamda
Sayım olsa kelle kelle saysalar
Herkes var da, içlerinde bir ben yok

Düğün olmuş, toy olmuş benim neyime
Yarın ölsem musallaya taşıyacak kimsem yok
Bir gül idim ben köyümün bahçesinde bağında
Gurbet elde od oldum, köze düştüm kül oldum
Kimsesizim, bu şehirde oldum taştan bir heykel
Beni bir başıma sen koydun gurbet

5-
Yaban elde kırdın filizimi, dalımı
Kış eyledin baharımı, yazımı
Hazan oldun, erken soldurdun beni
Başağımı kar altında sen koydun
gurbet

Ehyet der ki gurbet sana geldim geleli
Aşinayım gözyaşına, göremedim güleni
Sende tattım ince hastalığı, veremi
Felek bile erken çekti benden elini
Kefensiz tabuta beni sen koydun gurbet
01.05.2026 Ehyet DUMLU