Günün sonunda elimizde kalan

Takvimlerin seni gösterdiği coğrafyalardan geçiyoruz
Azığımız bitik…
Yorgunuz

Nedense
Her zamankinden daha hırçın rüzgar
Kendini daha da kaybetmiş deniz
Daha fazla yakıyor tuz

Yıkık bir hanümanın
Göğermiş duvarına çarpan yağmur gibi
Hayaller tarumar
Ve çocukluğumuz

Acaba son köprüyü de geçmeden
Kaçırmadan treni
Tutturabilir miyiz telaşesiyle
Üzgün, belki ve suskunuz

Vurgunuz aslında
Haliç’e, Dicle’ye, güle, sevgiliye
Tek sermayemiz, delicesine
Seviyoruz