Öfke biriktiriyordu kadın heybesinde..Yorgunluğunun dinlenme durağında suskun gidişlere ağıtlar yakarak göz yaşının tuzunu biriktirdi..
Gün sessizliğe gebe iken güneşe uzattı elini yanmadı.!
Yola çıkma zamanı geldiğinde aynaların kırık dökük anılarına yolculuk kısa sürmüştü..Yüzünde ki çizgileri parmak uçlarında çizdi yeniden..
Erkeğine öfkeli bakışlarında aniden döndü kalktı yerinden fırlatır gibi attı tokadını güne çaresiz..
Anlamsız imgelerinde keşkelerinden bitkin yürümeye başladı o uçsuz bucaksız tozlu toprağında yaşamın...
soru işaretleri ile dolu karışık öfkeli yorgun..İhaneti ilk tanıdığı günden bugüne pişmanlığın dikenli hırkasını çıkarmıyordu üzerinden..
Katil biz zamanın celladı boğarken umutlarını toprağa düşürmeden şen kahkahası dilsiz...
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta