Rüzgar sert esti,
Ucunda duruyordu dalının,
Koptu süzülerek durmadan.
Başta düşmem dedi,
Uçarım şu arılar gibi.
Rüzgar alttan vuruyordu eteklerine,
Damarları açılıyordu gökyüzüne,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta