Güney Yakası Şiiri - İlhan Çetinkaya 2

Lüksemburg' da yaşıyordum.
Evim; yüksek, beyaz örtülü bir yamacın üstündeydi.
Gençtim ve bir karar vermiştim.
Kim ne derse desin,
Kararımdan dönmeyecektim.
Önce kendime,
Sonra Tanrı' ya yemin ettim.
Ölene kadar her bir yılımı
Başka bir ülkede yaşayarak bitirecektim.
On yedi yaşımda,
Annemin ağlayışları ve babamın bağırışlarıyla ayrıldım evden.
Valizim, sırt çantamdı.
Varlıklı bir ailedendim. Gittim.
Önce bir taksi,
Sonra bir trenle yola çıktım.
Bakıyorum da artık Dünya çok değişti
Ve artık bambaşka bir çağdayız.
Eskiler ne kadarda bilgisizmiş diyoruz,
Ne kadarda imkânları darmış.
Artık, bambaşka bir çağdayız.
Her şeyin görüldüğü,
Her şeyin konuşulduğu.
Gerçeğin, bilindiği...
Şimdi doksan yedi yaşındayım.
Artık öğrendiğim dillerle de övünemiyorum.
Çünkü artık dillerin hiç kimse için bir önemi kalmadı.
Artık... Gerçek biliniyor...
Gerçeğin bilgisine sahibiz...
Karanlığın içindeki gücün,
Ve içimizdeki sargıcın.
Bu arada
Şu an Madagaskar'dayım,
Konoa adasında.
Ekvatora biraz yakınca,
Güney yakasında.