Bilmem hatırlar mısın,
Sana hep “Güneşim” derdim.
Çünkü onun gibi içimi ısıtıp,
Bana umutlar verirdin.
Ama Güneşim, unutmuştum,
Herzaman güneşi gecenin kovaladığını,
Ve de seninleyken unutmuş olmalıyım hüznü ki,
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta