Güneşi balçıkla sivar Şiiri - Murat Ülkü

Güneşi balçıkla sıvar her sözü,
Cevherden anlamaz nadan olanlar.
Kör eder içte o nurlu gözü,
Vefasız elinde öze yazıktır.
Q
Girme eşiğinden, sorma halini,
Soldurur ömrünün gonca gülünü.
Bağlasalar bile iki elini,
Hatır bilmeyene dize yazıktır.
Q
Kadir kıymet bilmez, tartısı hile,
Yükler omuzuna bitmez bir çile.
Düşürme adını sakın hiç dile,
Paspas olan nurlu yüze yazıktır.
Q
Kör bir kuyuya hiç ömür bağlama,
Taş yüreğe dökülen yaşa yazıktır.
Gönlünü boş yere yakıp dağlama,
Zalime harcanan başa yazıktır.
Q
Girme kapısından, semte uğrama,
Ömrünü haramzadeye doğrama.
Umut ekmeğini boşa doğrama,
Nadan sofrasındaki aşa yazıktır.
Q
Onlar ki sevdayı bir katre görmez,
Düşsen de bir adım geriye dönmez.
Kof gurur taşıyan asla eğilmez,
Çöle çekilen o peşe yazıktır.
Q
Serme şu ruhunu ayak altına,
Değişme şerefi dünya malına.
Bakma vefasızın hiç suratına,
Gözden süzülen o yaşa yazıktır.
Q
Gölgesi karanlık, kuyusu derin,
Sanma ki o liman senin yerin.
Sunduğu her lokma zehirli yerin,
Yılanla kurulan düşe yazıktır.
Q
Arasan bulunmaz bir damla özü,
Mühürlü kalbi, kör olmuş gözü.
Sırtından vurmaktır en büyük kozu,
Alçakla çıkılan yola yazıktır.
Q
Gönül sarayını virane eyler,
Yalanı dolanı bin türlü söyler.
Hükmü biter elbet ağalar, beyler,
Kula kul olan o kula yazıktır.
Q
Kilit vur diline, verme bir selam,
Zayi olur onca dökülen kelam.
Sonunda kalacak bir avuç elem,
Nanköre harcanan yıla yazıktır.
Q
Garip Murat der ki; sözüm merte,
Boyun eğme sakın o namertlere.
Vefa ekilmeyen çorak dertlere,
Yağan yağmura ve sele yazıktır.