Güneş küser Şiiri - Murat Ülkü

Güneş küser, çöker kara bir perde,
Anlatamazsın derdini hiçbir yerde.
Düğümlenir kelimeler o dar geçitte,
Gözyaşını içine akıtır gidersin.

Uykular haram olur, yastık taş kesilir,
Anılar birer birer zihne dizilir.
Sanki dünya o an üstüne ezilir,
Sessizce bir köşeye takılır gidersin.

Bütün bir geceyi uykusuz bölen,
Gözünden uykuyu söküp de çalan,
Dile gelmez o binlerce yalan,
Yutkunur, derine gömer susarsın.

Cümleler boğazda birikir durur,
Sanki her kelime kalbine vurur.
İçindeki nehir yatağında kurur,
Gölgenle baş başa kalır susarsın.

Ne sitem kâr eder ne de bir feryat,
Zehirli bir şerbet gibidir hayat.
Duygular tozlanır, düşünceler bayat,
Kendi kuyuna dalar susarsın.

Gece şahit olur dilsiz ahına,
Kurban verirsin günü sabahına.
Takılıp ömrün o kör eyvahına,
Yarana tuzu banar susarsın.

Bir hançer saplanır gecenin bağrına,
Bakmazsın dünyanın karına, varına.
Umutlar ertelenmiş çoktan yarına,
Kırık bir dal gibi solar susarsın.
Q
Duvarlar üstüne yürür de gelmez,
Gönül yarasını kimseler bilmez.
Gözden akan yaşlar silsen de dinmez,
Maziye bakıp da yanar susarsın.

Her nefes ciğerde kor bir ateştir,
Yalnızlık bu yolda en sadık eştir.
Sanma ki doğacak güneş kardeştir,
Karanlığı kefen sanar susarsın.

Lal olur dillerin, sükûtun ağır,
Vicdanlar kör olmuş, yürekler sağır.
İster feryat eyle, istersen çağır,
Kendi sesinde boğulur susarsın.

Garip Murat der ki; susmak bir sancı,
Kendi yüreğinde olursun yabancı.
Dökülür ömürden hüzün, acı, acı,
Karanlık sulara dökülür gidersin.