Güneşe hasretim ben aydınlığa,
Müstesna bir ışık bağlıyor beni hayata,
Kurumaya yüz tutmuş köklerim bir bir kalır toprakta,
Ulaşamadığım nûr parlıyor gece gece ufukta.
Hayır! görünen bu nûr değil benim hasretim,
Tek olan o güzele meyillidir benliğim,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta