Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Çok anlamlı imgeler.Yüreğinize sağlık..
zulüm dogudadır hocam..batı sömürüp zek sefa içindedir ...
acaba güneş batarken daha mı verimli oluyor.?
doğunun doğusundaki bu vahşete kim ne zaman dur diyecek ..güneş doğarken dogu insanı uyanacak mı yoksa hala esir köle hayatına devam mı.?
güneş doğarken insanlarında yeniden kendi özlerinde doğmaları dileklerimle
saygılar
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta