Güneş doğdu doğacak Şiiri - Tayfun Toprak

ellerimiz nasırlı,
ceplerimiz delik,
ama göğsümüzde
koca bir dünya taşıyoruz.

Yürüdük,
karanlık sokaklardan geçtik,
dipçik gölgesinde sabah ettik,
ekmeği bölüşerek öğrendik
kardeş olmayı bölüşerek
Bir çocuğun çıplak ayağına baktık
ve utandık
bütün saraylardan.

Sevdim seni,
bir insanı sever gibi değil,
bir halkı sever gibi,
bir yarını savunur gibi.
Saçların rüzgârda değil,
bayrakta dalgalandı gözümde.

Öptüğüm dudaklar
yalnız sana ait değildi,
orada aç çocukların hakkı vardı,
orada mapus duvarlarını aşan
şarkılar saklıydı.

Bizi ayırdılar,
evet,
duvarlar ördüler,
sürgünler yazdılar adımıza,
ama bilmediler:
ayrılık
bir silah değildir halka karşı.

Ben inanıyorum,
en karanlık gecenin
bir sabaha yenileceğine,
ve sevdanın
yalnız iki kişi arasında değil,
milyonların yüreğinde
çoğalacağına.

Güneş doğacak,
mutlaka doğacak.
Çünkü biz
ellerimizi toprağa değil,
yarına bastık.

Ve bir gün,
aynı meydanda
aynı türküyü söyleyeceğiz:
özgür,
yüksek sesle,
korkmadan.