Hatırlarken sevgilim, sensiz geçen yılları,
Dakikalar bir saat, saatler gündü bana.
Yaşamanın anlamı yokmuş gibi oluyor,
Yaşamak bugün değil,belki’ de dündü bana.
Seyrederken camımdan, mehtabın doğuşunu,
Sen varken güneş doğsa, o günler gündü bana,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta