Gündönümü Vaktinde Gelen

Ateş-i aşk seline kapılmışım, el aman!
Zemheri ve ayaza tutulan ruhum kara
Heyhat!.. Gündönümü vaktidir bu gelen zaman
Koşar gider yüreğim, simsiyah ufuklara

İçimde ricât başlar, yalnızlık şehrim olur
Dâra çekilen gönlüm yaslanır duvarlara
Saklasa da şiirim, arayan kendin bulur
Sırlı serzenişlerim dökülür bulvarlara

Gözlerimin gözesine kanıp, duygulanmış
Şairler görüyorum, gülümseyen geceme
Aheste aheste görünerek, kaygılanmış
Yüzümden, bakışlar bırakıyorlar heceme

Öksüz baharlar biriktiririm ellerimden
Talan olan bağ-u bahçem iniltisin diner mi?
Kaf dağına giden kuşlar, illerimden
Uğrunda, boynum bükük, talihimiz döner mi?

Güze benzer renklerim, kuşku otağım olmuş
Bürümüşüm tenime göğümden düşen sisi
Âciz-i bi gedayım, yapraklarım ki solmuş
Dört yanım sahra, susuz, gelen aşkın kendisi

Uslanmaz bir kalkış bu! Kapılıp gitti sele
Kendin geçmiş, besbelli, durulur mu bilinmez?
Gün susacak sonsuza, işte bütün mesele
Revâdır, bahtımıza düşen izler silinmez.

Mehmet Yaşar