Nihal’im ve Gölgenin Işığı
Halk bağırır: Hak! Hukuk! Adalet!
Ama Nihal’im, seninle uyanan güneş,
Her sabah biraz daha gecikir yüreğime.
Ve doğduğunda,
Işığını değil, ruhumun gölgesini salar.
Çocukluk, o derin ırmak çağrısı
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman
Devamını Oku
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta