Günaydın Gece! Şiiri - Selin Ay

Iraksak çizgilerle çizmeye çalıştığım dünyaya göz açmış teleskop gözlü prens!
Issız bir çocuktun sen,
Çevresinde milyonlar olan milyonda birdin.
Ilıman iklimlerin haramilerinin fidyesiydin,
Heybetli zaaflar bıraktın bende.

Ihlamur kokulu ağaçlar altında okunan yalnızlık manifestosu senden ders aldı,
Irgatların elinde parçalanan paçavralar soluduğun nefeste kurudu,
Istakozların tanrısı yeryüzünü ıslatırken sana yağdıracağı yağmurları yarattı,
Öyle bir yerdesin işte ey ahter-i devran!

Hırçınlaştığım ıslıklarımı dinle, perşembeleri çalarım.
Işıldaklı balkonlarda ara beni, kaldır başını bir kereliğine.
Kellesi gidecek adamların son ibadetlerindeki sözleri fısılda kulağıma,
Ölümsüzlük arayanlara inat yaşam kırıntısı kemirgenlerinin vasiyetinde yazdığı mezar çukurlarında yatalım.
Sabahlar olmasın,
Ay batmasın,
Güneş yıldızları söndürmesin;
Kürsüyü terkedebilirsen eğer,
Aşağıdan izleyelim bir defa da gece göğünü.

Gözünü açtığın ilk karanlıktan sesleniyorum:
Günaydın gece!