bütün rüyalarımda çocuktum elleri şekerden yapış yapış
uyandığımda kayboldum her seferinde kalabalık içinde boş bir haykırış
yüzlerce yüz içinde yüzbinlerce kirli yüze bürünmüş sesler bölüyor
gün bitmeden içime içime siniyor çöküş
susun uyanmasın uyandığında gördüğün kalabalık içindeki yapayalnız nefes alıp veren hissizler
farkettim aslında uzun cümleler bile yetersiz anlatmaya elinde bir gün olsun çiçek tutmamışları
gem vuramadan akrebe yelkovana an'a yaşayıp gidemiyoruz gittiğimizi sanarak
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta