Gün, ne güzel doğuyor;
Söndürerek tek tek cılız ışıklarını sokak lambalarının,
Tüm aydınlığıyla son veriyor saltanatına,
Gece boyu süren buz gibi karanlığın.
Yavaşça kızarıyor tan yeri işte,
Belli ki güzel bir güne gebe, amansız karanlıklar,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta