Kalbi kırılmış kadın bilir toprağın bir rengi de mavidir.
Denizler gün batımı giyinmiş, dalgalar hırçın ve kızıl.
Bulutlar denizi kesiyor ve ellerini.
Çocukluğunun uçsuz bucaksız maviliği neden siyaha bürünmüş?
Kağıttan yapma gemilerle bu suyu kim geçmiş ki?
Dalgalar mı çaldı kayığını?
Ellerini boşluğa uzat.
Yerin seni çektiği kadar ağırsın,
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..
Devamını Oku
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta