Gün, gölgesinde ağırlaşıyor yalnızlığın
Taşıyamıyor insan acısını aydınlığın
Sahte güneşleri görmek istemiyor
Avare aydınlık hiç mi hiç tat vermiyor
İstemesen de mahkumu oluyorsun karanlığın
El ayak çekilince
Anlıyorsun çaresi yokmuş bu hastalığın
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta