Gün, gölgesinde ağırlaşıyor yalnızlığın
Taşıyamıyor insan acısını aydınlığın
Sahte güneşleri görmek istemiyor
Avare aydınlık hiç mi hiç tat vermiyor
İstemesen de mahkumu oluyorsun karanlığın
El ayak çekilince
Anlıyorsun çaresi yokmuş bu hastalığın
Bu kadar yürekten çağırma beni!
Bir gece ansızın gelebilirim.
Beni bekliyorsan, uyumamışsan,
Sevinçten kapında ölebilirim.
Belki de hayata yeni başlarım,
Devamını Oku
Bir gece ansızın gelebilirim.
Beni bekliyorsan, uyumamışsan,
Sevinçten kapında ölebilirim.
Belki de hayata yeni başlarım,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta