Günler geçer devran döner ardından
Güller solar bülbül öter kan ağlar
Bir gülüş ki bilmeyene sıradan,
Ruhuma karanlık bir sır fısıldar.
Esmer gökyüzünden iner kalbime,
Hiçliğin çığlığı yok oluş ve yas,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




www.antoloji.com/uye/masum1
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta