Gümüş raylar uzanır Şiiri - Murat Ülkü

Gümüş raylar uzanır sonsuz beyazlığa,
Ruhum rehin düşer bu ıssız yalnızlığa.
Lapa lapa kar iner, örter tüm yolları,
Hasretle yüklenmiş tren, aşar yorgun dalları.

Buğulu camlarda titreyen bir hatıra,
Hüzün mısra mısra dökülür bu satıra.
Her durak bir veda, her yol yeni bir umut,
Maziyi kalbinde, derin uykularda uyut.

Kristal bir örtüyle örtülmüş yüce dağlar,
Sanki zaman bu kış uykusunda kan ağlar.
Rüzgârın bestesi karışır demir sesine,
Hayaller sığmıyor artık göğüs kafesine.

Vagonlar süzülür bir masal içinden sessiz,
Bu uçsuz bucaksız beyazlık sanki nefessiz.
Ufukta kaybolan o dumanlı mor izler,
Kimbilir içinde ne büyük sırlar gizler.

Sallanır beşik gibi raylarda ağır ağır,
Dış dünya sağır olmuş, iç dünya feryat figan.
Karın sessizliğinde yankılanır bir çağrı,
Diner mi bilinmez kalpteki o eski ağrı?

Donmuş nehirler geçer, köprüler sarsılır da,
Kuşlar sığınmış bekler, kışın son faslında.
Zamanın durduğu o en mutlak andayız,
Bir sonsuz beyazlığın içinde, rüyadayız.

Tekerlek sesiyle tutulan kutsal ritim,
Gidilen bu yollar sanki benim ahretim.
Kışın o buz nefesi, ruhu yıkayan bir su,
İçimde uyanıyor en derin asude duygu.

Gecenin karanlığı karlarla aydınlanır,
Yıldızlar yeryüzünde birer birer canlanır.
Yalnızlık bir yoldaş, sessizlik ise tek sırdaş,
Bu uzun yolculukta zaman aksın yavaş yavaş.

Zirvelerin ardında saklı vuslat şehirleri,
Belki dindirir bir gün içteki kederleri.
Yol ne kadar uzunsa, menzil o kadar kutsal,
Sonunda erecek elbet, bu efsunlu masal.

Doğanın beyaz eli dokunmuş her bir yere,
Teslim olmuş kainat bu ilahi emre.
Yol gider, tren gider; ömür bir anlık nazar,
İnsan bu beyazlıkta kendi öyküsünü yazar.